بازیِ زندگی (2)؛ تو دل طبیعت بگرد، سیر و سفر کن، آروم باش و به زندگیت فکر کن…

تو دل طبیعت بگرد، سیر و سفر کن، آروم باش و به زندکیت فکر کن…

تو بازی زندگی قبلی گفتم براتون که زندگی مثل یه بازی می مونه. گاهی اوقات اینقدر درگیر چالش ها برای گرفتن پاداش ها میشیم که اصلا قصه اصلی یادمون میره. گاهی هم فقط دنبال فرار کردن از تنبیه ها هستیم و می خوایم کمتر ضرر بکنیم. وقتی هم که از یه چالش سربلند بیرون میاییم احساس غرور می کنیم.

البته که زندگی مثل یه بازی می مونه. اما نه به این معنی که کار بی معنی و پوچی باشه.  چرا؟ چون بازی ها هم در خودشون اهدافی دارن. درس هایی دارن. قصه هایی عبرت آموز دارن و … و می تونن برای یاددهی هم استفاده بشن. بازی ها میتونن درس زندگی به ما بدن!

تو این قسمت بازی زندگی سراغ یه بازی باحال که من واقعا توی اتمسفرش زندگی کردم میریم. بازی سفر پیرمرد …


بازی سفر پیرمرد بازی هست که انگار آدم رو به یک سیر آفاق و انفسی سوق میده. البته من کمی اغراق کردم تا بتونم مطلب رو در ذهن شما پررنگ کنم. ویدئو رو ببینید و بازی رو هم با جستجو از گوگل نصب کنید.
با آگاهی بازی کنیم…
با بازیمون زندگی کنیم…

گیم استریم (2)؛ چرا استریمر می‌شویم و چرا استریمرها را دنبال می‌کنیم؟


از آنجایی که پدیده استریمری چند وقتی است که موردی خاص در جامعه گیمرها شده پس؛ من هم در سری پست های “گیم استریم” به این مسئله می پردازم. در قسمت دوم به سراغ “علل گرایش به استریمر شدن و استریم دیدن” رفته ام.
برخی به تماشای بازی فوتبال می روند، ما هم گیم استریم ها را تماشا می کنیم. برخی دیگر به سینما می روند؛ ما هم به توئیچ و یوتیوب و آپارات می رویم. برخی روی صحنه تئاتر به اجراگری می پردازند و ما هم پشت سیستم بازی خودمان؛ اجراگری می کنیم.
علل گرایش به استریمر شدن:
– معروف شدن (شهرت)
– پولدار شدن (ثروت)
– نشان دادن مهارت به دیگران
– اثبات خود به دیگران و اعلام حضور
– فعالیت اجتماعی؛ اجتماعی شدن (انسان مدنی بالطبع است)
– جدی گرفته نشدن در میان خانواده و جامعه و گرایش به خرده فرهنگ و کامیونیتی گیمرها
– کمک به صنعت گیم کشور
– کمک به سایر گیمرها برای تجربه (دیدن گیم پلی) بازیهایی که امکان باز یکردنشون رو ندارن
– هنرنمایی (گیمینگ، نریتیو، تدوین ویدئو)
– سرگرم کردن بقیه
علت تماشای استریم ها و دنبال کردن استریمرها:
– سرگرم شدن ؛ هر کدام از انسان ها با یک چیزی سرگرم می شوند. برخی برای دیدن فوتبال به استادیوم می روند، برخی برای تماشای فیلم به سینما می روند و برخی هم برای تماشای گیم به توییچ و یوتیوب و آپارات!
– احساس تعلق به کامیونیتی گیم مانند حسی است که طرفداران یک تیم فوتبال دارند.
– یادگیری گیمینگ بهتر
– کنجکاوی در مراحل یا بازی های جدید
– جذابیت بیشتر تماشای پلی دادن استریمر در حالی که مخاطب بیننده خود هم امکان و توانایی بازی با همان گیم را دارد. مانند تماشای فوتبال توسط یک فوتبالیست آماتور یا حرفه ای دیگر.
– اعلام موجودیت (ما هم هستیم)
– در جستجوی هویت یا هویت هایی شبیه به خود
– طنازی ها موجود در دل کار بینندگان را پای استریم ها می نشاند. به نوعی شاید بتوان مفهوم “نوپیدایش” ، “میان رسانه ای بودن” و “گیمینگ فراگیر” در مطالعات بازی را هم اینجا دنبال کرد.
-ایجاد حس تعلق و رفاقت بین استریمر و بینندگان (شاید حسی مانند فالوورها و اینفلوئنسرها)

چرا بازی های ویدئویی/رایانه ای جذاب هستند؟

این سوالی است که احتمالا خیلی تاکنون شنیده ایم. اما پاسخ چیست؟
پاسخ عملی همان است که شما و سایر گیمرهای معمولی تا حرفه ای را پای گیم های ویدئویی می نشاند.
اما پاسخ نظری به این پرسش که گیم ها چه چیزی دارند که مخاطبانشان را مجذوب می کنند به نظر بسیط و متنوع می آید.
من جذابیت این موضوع را به دو دسته گیم های غیر رایانه ای و جذابیت گیم های رایانه ای تقسیم میکنم.
اول) گیم ها به معنای عام و پایه خود جذاب هستند، چرا؟ این را باید در ذات تطبیق پذیر و سرگرم کننده بازی با مغز جستجو کرد و البته از سایر مکانیزم های انسان (این مخلوق عجیب خداوند) غافل نشد.

جایی که مغز و حواس (شما بخوانید دل) هر دو از گیم لذت می برد. حالا از قوانین و چالش های آن یا از یادگیری یک مهارت در آن و یا حتی احساساتی که فقط با مغز درک نمی شوند مانند حس رقابت و کل کل و یا حس اعتماد بنفس و … .
*
البته این مسئله را در سری پست های #قدرت_بازی ببشتر توضیح خواهم داد.
*
دوم) گیم ها به معنای اخیر آن یعنی گیم های رایانه ای. طبیعتا خیلی ها علت جذابیت این دسته از گیم ها را جذابیت توامان صوتی و تصویری و تعاملاتی می دانند. من پاسخ را از یایمون اینجنفلت نقل میکنم:
احساس/فانتزی/روایت/چالش/معاشرت/اکتشاف/بیان/تسلیم و وقت گذرانی

پس یک‌گیم ویدئویی جذاب است چون از همه و یا برخی از عوامل ذکر شده در هر دو دسته برخوردار است. هر چند عوامل بیرونی مانند دیده شدن، درآمد زایی و اشتغال، قمار، دوست یابی و … هم پاسخ های غیرمعقولی به نظر نرسند.

شما چه نظری دارید؟ چه چیزی در بازی ها شما را پای آنها می نشاند؟ 😉🤔

 

شما می توانید این ویدئو را از اینجا دانلود نمایید.

پژوهش خبری صدا و سیما؛ مزایا و معایب بازی‌های اکشن

بازی های اکشن یکی از قدیمی ترین و محبوب ترین ژانرهای بازی های ویدئویی است. خیلی از والدین بازی های رایانه ای رو به ماشین بازی یا تفنگ بازی می شناسن. شاید ذهن خیلی از اونها از ژانر اکشن فقط اکشن اول شخص تیراندازی هست و بس!

به هر حال بازی های اکشن همونطور که از اسمشون هم برمیاد بازیهایی هستن که پرجنب و جوش هستن. بازیهایی که انگار هیجان بیشتری رو به گیمرها تزریق می کنند.

شما می تونید این گزارش پژوهشی رو از اینجا دانلود و مطالعه کنید.

توجهات والدینی (6)؛ چرا نباید بازی‌های رایانه‌ای را نادیده بگیریم؟!

توجهات والدینی (6)

چرا نباید بازی‌های رایانه‌ای را نادیده بگیریم؟!

در پست های قبلی در خصوص دیدگاه انواع خانواده ها در خصوص بازی‌های رایانه‌ای صحبت کردیم. حالا می خواهم از شما بپرسم که آیا باید قید این سرگرمی دیجیتال را زد و بچه ها را با چیزهای سالم تر دیگری سرگرم کرد؟ ادامه مطلب …

توجهات والدینی 5؛ شما از کدوم خانواده هاش هستید؟!

توجهات والدینی (5)

شما از کدوم خانواده هاش هستید؟!

در بخش های قبلی توجهات والدینی، در مورد برخی از رفتارهای نسنجیده والدین صحبت کردیم. اما واقعا رفتار سنجیده در مواجهه با بازیهای رایانه ای چیست؟

اینکه میگویم رفتار صحیح ما در مواجهه با این رسانه نوین شاید در ذهن برخی این سوال رو ایجاد کنه که باز همه چیز رو باید به عهده مخاطب بگذاریم. وقتی بازیساز، فروشنده بازی، قانون گذار در مجلس، فروشگاه های دیجیتالی و مارکت های موبایلی عرضه بازی هیچکدوم درست و حسابی تعهدی نسبت به مسئولیت اجتماعی شون ندارن و بیشتر از چیزهای دیگه درآمدزایی براشون اولویت داره، باید بگم که به ناچار باید ما مخاطب ها بیشتر دقت کنیم. البته حتی در صنعت رگولاتور شده آمریکا و کشورهای غربی هم والدین مدام توصیه به آگاهی، رعایت رده بندی سنی، همبازی شدن با بچه ها، ورود به دنیای اونها میشن.

خلاصه اینکه والدین باید در مورد بازیها بدونن و آگاه باشن و به قول معروف سواد بازی های دیجیتالی رو در خودشون ارتقا بدن، فقط مختص ایران نیست. البته باید در کنار این آگاهی ها، به فکرعمل کردن هم باشن.

به نظر من والدین در برخورد با بازیهای رایانه ای در این دسته ها هستند:

    • خانواده هایی که کلا بی خیال هستن. حالا یا مشکلات دیگر زندگی و یا کم دردسر بودن به ظاهر بازیهای دیجیتال براشون، این تفکر رو درشون ایجاد کرده که بازی خیلی چیز مهمی نیست و تازه اگه مهم هم باشه به وقتش دستگاه بازی رو جمع می کنم و تموم.
    • خانواده هایی که کلاً یه تعصب خاصی در استفاده نکردن از تکنولوژی و تلویزیون و بازیهای رایانه ای دارند.
    • خانواده هایی که از دسته قبلی کمی نرم تر هستن و کارکردهای مثبت بازی ها رو قبول دارن ولی خب اعتقاد قلبی شون اینه که ضرر بازی ویدئویی از منفعتش بیشتره.
    • خانواده هایی که خیلی طرفدار تکنولوژی هستن و دوست دارن که بچه هاشون توی همه چیز حتی لیدربورد بازی های آنلاین هم جزء 10 نفر اول باشه.
    • خانواده هایی که هم در شناخت و هم در عمل متعادل رفتار می کنن. خب به ظاهر این دسته خیلی خوب هستن و همه دوست دارن که توی این دسته باشن. ولی باید بگم که جزء این دسته شدن یه پیش نیازهایی داره که … (ادامه دارد)

توجهات والدینی (4)؛ رفتارهای نسنجیده والدین (2)

ادامه رفتارهای نسنجیده والدین- قسمت دوم

  • گیم را جایگزین کنار خانواده بودن خودمان نمودن: حضور واقعی ما در کنار همسر و فرزندان با هیچ چیز دیگری پر شدنی نیست. شاید شبکه های اجتماعی و بازی های دیجیتالی آنها را ساعتها سرگرم کند ولی حایگزین حضور شما نخواهد شد.
  • گیم را جایگزین توجه به واقعیات زندگی و حقیقت هستی کردن و زمینه سازی برای بی مسئولیتی: اندیشه کردن در خصوص هستی و خلقت یکی از مهمترین فعالیت های بشر و از جمله سفارش های دین اسلام است و هیچ چیز نباید انسان را از حالت هوشیاری خارج کند. شاید برای آرامش از سختی های زندگی، ما نیاز به تفریح داشته باشیم ولی نیاز به فراموش کردن زندگی کردن نداریم. بازیها می توانند ما را سرگرم کنند تا بتوانیم استراحت کنیم و شاد باشیم، اما نباید وسیله ای برای فرار از توجه به واقعیات هستی باشد.
  • عصبانی شدن و یکدفعه همه وسایل گیم بازی کردن را جمع نمودن: گاهی اوقات والدین وقتی می بینند که نمی توانند میزان بازی کردن بچه هایشان را مدیریت کنند، عصبانی می شوند و کلا قید همه چیز را می زنند و وسایل گیم بچه ها را جمع می کنند، اما به عوارض ناشی از این کار توجه نمی کنند. جایگزین این حرکت نسنجیده والدین، گیم نت ها و بازی کردن های پنهانی در خانه دوستان خواهد شد که خود می تواند عوارض دیگری داشته باشد.
  • بچه ها را برای بازی کردن تنها و آزاد گذاشتن: این مسأله در میان بسیاری از خانواده ها شایع است که یک تلویزیون و کنسول بازی را برای فرزندشان تهیه می کنند و آن را در اتاق خواب فرزندشان قرار می دهند. تازه از این کار هم احساس رضایت زیادی دارند و پیش خودشان فکر می کنند که کلی باکلاس هستند یا به نیاز فرزندشان خیلی توجه نمودند!
  • بچه ها را یکدفعه از پای بازی بلند کردن: شاید بارها دیده باشید که مادران بعد از چند بار داد زدن از آشپزخانه یکدفعه با عصبانیت می آیند و سیم دستگاه بازی را می کشند یا موبایل و تبلت را می گیرند و به گوشه ای پرت می کنند. این مسأله گاهی اوقات می تواند در زمانی اتفاق بیفتد که بچه ها کلی زحمت کشیده اند و بازیشان را به مرحله خاصی رساندند و شما قبل از اینکه او بازی خود را ذخیره کند، تمام تلاش های او را نادیده گرفته و بازی را قطع کرده اید.

توجهات والدینی(3)؛ رفتارهای نسنجیده والدین (1)

آیا باید در مواجهه با بازی‌های رایانه‌ای که فرزندان ما و حتی همسرمان را شیفته خود ساخته است، نگران باشیم؟

بله، دقیقاً شما به فکر زندگی تان هستید که نگران شده اید اما دقت کنید زندگی شما حتی می تواند با وجود بازی‌هایرایانه‌ای هم توام با آرامش و تکامل باشد. برای این منظور ابتدا بهتر است تا بدانیم که چه کارهایی نباید بکنیم. کافی است تا دستپاچه نشده و رفتارهای نسنجیده انجام ندهیم.

رفتارهای نسنجیده:

  • خریدن هر نوع پلت فرم (انتخاب ابزار) بازی بدون توجه به سن و وضعیت فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی خانواده:

به ابزار بازی که برای خود و خانواده‌تان انتخاب می‌کنید دقت نمایید. شما برای خریدن یک تلویزیون اطلاعات تکمیلی و مقایسه‌ای آن‌را مطالعه می‌کنید. یا وقتی می خواهید یک پیراهن بخرید، آن را در ابتدا به تن می زنید و مقابل آیینه، آن را به نوعی آزمایش میکنید. سرگرمی هم یک خدمت/محصول است که شما آن را تهیه می کنید. پس دقت نمایید تا این نیاز خانواده و فرزندانتان را کاملا به آنها واگذار نکنید.

  • خریدن یا دانلود هر نوع بازی رایانه‌ای و موبایلی (انتخاب محتوا):

شما نمی توانید هر آنچه فرزندتان می بیند و می شنود را کنترل کنید. شما نمی توانید دروازه بان همه پیام های فرزندتان باشید. قرار هم بر این نیست که رفتار کارآگاهانه داشته باشید ولی انتظار می رود که رفتار آگاهانه از شما سر بزند. پس سعی کنید تا دروازه بانی پیام را به بچه ها آموزش دهید. و توأمان در نظر داشته باشید که نباید هر محتوایی در اختیار بچه هایتان قرار گیرد.

  • با شور شروع کردن و بدون شعور تمام کردن حضور بازی‌های دیجیتال در زندگی خودمان و اطرافیان‌مان:

بعضی از والدین جوگیر می شوند! از این ور بام یا آن طرف می افتند. دقت کنید که قبل از هر تصمیم در خصوص بازی‌های دیجیتال اندکی تأمل کنید. به درخواستهای فرزندتان بلافاصله پاسخ مثبت ندهید. اگر نیاز به مشاوره داشتید، در خدمت شما هستم.

  • برای پر کردن سایر نیازهای ضروری فقط از بازی‌های دیجیتال استفاده کردن (مدیریت نیاز):

درست است که فرزند شما به سرگرمی نیاز دارد. اما او به مسائل دیگری هم برای رشد و تکامل نیازمند است. سعی نکنید تا بازی را به عنوان یک مخدر جایگزین همه نیازهای او نمایید.

  • از گیم توقع برآوردن همه نیازهای سرگرمی یا آموزشی را داشتن:

فرزند شما می تواند با چیزهای دیگری غیر از بازی‌هایرایانه‌ای هم سرگرم شود. همچنین باید بگویم شاید بازی‌های دیجیتال ابزار خوبی برای آموزش باشد ولی نباید به عنوان یک بهانه آموزشی استفاده گردد.

این مطلب ادامه دارد …

توجهات والدینی (2)؛ بازی‌های دیجیتال دشمن والدین نیستند!

بازی‌های دیجیتال دشمن والدین نیستند!

برای برخی مسأله بازی‌های دیجیتال و گیم بازی کردن در خانه و خانواده به یک مشکل و برای بعضی دیگر به یک بحران تبدیل شده است. اما آیا واقعا یک سرگرمی ساده به نام بازی‌هایکامپیوتری میتونه یک مشکل باشه؟ اگر جواب شما به این سوال بله هست پس باید بگم با جواب مسئولین خیلی متفاوته چون انگار هنوز بعضی بازی رو فقط “بازی” می دونن!

بگذریم…، گیم و گیمینگ، سرگرمی هوشمندانه ای که دیگه توی همه خانوارهای ایرانی سر و کله اش داره پیدا میشه.

با گیم بازی کردن بچه ها چه کنیم؟

خودم علاقه زیادی به گیم بازی کردن دارم و همین باعث شده به خیلی از کارهام نرسم.

همسرم به من توجهی نمیکنه و بیشتر اوقات مشغول گیم بازی کردن هست.

اینها همه چالشها و مسائلی هست که برای بعضی از خانواده ها در حد مسأله باقی مونده و برای بعضی دیگه تبدیل به مشکل و یا بحران شده. البته بعضی هم نسبت به این مسأله بی تفاوت هستند که خب در آینده ای نزدیک متأسفانه باید منتظر این باشن که مشکلات متنوعی سراغشون بیاد.

اما آیا گیم های ویدیوئی یا بازی‌هایرایانه‌ای یا بازی‌های موبایلی یا بازی‌های دیجیتال یا هر اسم دیگه ای که شما با اون راحت هستید، یک مسأله هستن یا یک مشکل؟

اصلا حضور این سرگرمی هوشمند در خانه و خانواده ها چه طور قابل تعریف هست؟

گیم های ویدوئی سرگرمی های جذابی هستن مانند فوتبال، شهربازی، پارک، سینما، بستنی یخی و … . پس در نگاه اول مثل یک سرگرمی بهش نگاه کنید، البته سرگرمی که حامل پیام های خوب و بدی هست و همینطور میتونه خیلی مفید باشه و به کمکتون بیاد. گیم های ویدیوئی دشمن والدین نیستند. البته اونها دَدِه‌های (پرستار) خوبی هم برای بچه ها نیستن. پس زیاد اونها رو بشناسید و به اندازه ازشون استفاده کنید.

توجهات والدینی (1)؛ آیا این همان کنترل والدینی است؟