بازیِ زندگی (2)؛ تو دل طبیعت بگرد، سیر و سفر کن، آروم باش و به زندگیت فکر کن…

تو دل طبیعت بگرد، سیر و سفر کن، آروم باش و به زندکیت فکر کن…

تو بازی زندگی قبلی گفتم براتون که زندگی مثل یه بازی می مونه. گاهی اوقات اینقدر درگیر چالش ها برای گرفتن پاداش ها میشیم که اصلا قصه اصلی یادمون میره. گاهی هم فقط دنبال فرار کردن از تنبیه ها هستیم و می خوایم کمتر ضرر بکنیم. وقتی هم که از یه چالش سربلند بیرون میاییم احساس غرور می کنیم.

البته که زندگی مثل یه بازی می مونه. اما نه به این معنی که کار بی معنی و پوچی باشه.  چرا؟ چون بازی ها هم در خودشون اهدافی دارن. درس هایی دارن. قصه هایی عبرت آموز دارن و … و می تونن برای یاددهی هم استفاده بشن. بازی ها میتونن درس زندگی به ما بدن!

تو این قسمت بازی زندگی سراغ یه بازی باحال که من واقعا توی اتمسفرش زندگی کردم میریم. بازی سفر پیرمرد …


بازی سفر پیرمرد بازی هست که انگار آدم رو به یک سیر آفاق و انفسی سوق میده. البته من کمی اغراق کردم تا بتونم مطلب رو در ذهن شما پررنگ کنم. ویدئو رو ببینید و بازی رو هم با جستجو از گوگل نصب کنید.
با آگاهی بازی کنیم…
با بازیمون زندگی کنیم…

گیم استریم (2)؛ چرا استریمر می‌شویم و چرا استریمرها را دنبال می‌کنیم؟


از آنجایی که پدیده استریمری چند وقتی است که موردی خاص در جامعه گیمرها شده پس؛ من هم در سری پست های “گیم استریم” به این مسئله می پردازم. در قسمت دوم به سراغ “علل گرایش به استریمر شدن و استریم دیدن” رفته ام.
برخی به تماشای بازی فوتبال می روند، ما هم گیم استریم ها را تماشا می کنیم. برخی دیگر به سینما می روند؛ ما هم به توئیچ و یوتیوب و آپارات می رویم. برخی روی صحنه تئاتر به اجراگری می پردازند و ما هم پشت سیستم بازی خودمان؛ اجراگری می کنیم.
علل گرایش به استریمر شدن:
– معروف شدن (شهرت)
– پولدار شدن (ثروت)
– نشان دادن مهارت به دیگران
– اثبات خود به دیگران و اعلام حضور
– فعالیت اجتماعی؛ اجتماعی شدن (انسان مدنی بالطبع است)
– جدی گرفته نشدن در میان خانواده و جامعه و گرایش به خرده فرهنگ و کامیونیتی گیمرها
– کمک به صنعت گیم کشور
– کمک به سایر گیمرها برای تجربه (دیدن گیم پلی) بازیهایی که امکان باز یکردنشون رو ندارن
– هنرنمایی (گیمینگ، نریتیو، تدوین ویدئو)
– سرگرم کردن بقیه
علت تماشای استریم ها و دنبال کردن استریمرها:
– سرگرم شدن ؛ هر کدام از انسان ها با یک چیزی سرگرم می شوند. برخی برای دیدن فوتبال به استادیوم می روند، برخی برای تماشای فیلم به سینما می روند و برخی هم برای تماشای گیم به توییچ و یوتیوب و آپارات!
– احساس تعلق به کامیونیتی گیم مانند حسی است که طرفداران یک تیم فوتبال دارند.
– یادگیری گیمینگ بهتر
– کنجکاوی در مراحل یا بازی های جدید
– جذابیت بیشتر تماشای پلی دادن استریمر در حالی که مخاطب بیننده خود هم امکان و توانایی بازی با همان گیم را دارد. مانند تماشای فوتبال توسط یک فوتبالیست آماتور یا حرفه ای دیگر.
– اعلام موجودیت (ما هم هستیم)
– در جستجوی هویت یا هویت هایی شبیه به خود
– طنازی ها موجود در دل کار بینندگان را پای استریم ها می نشاند. به نوعی شاید بتوان مفهوم “نوپیدایش” ، “میان رسانه ای بودن” و “گیمینگ فراگیر” در مطالعات بازی را هم اینجا دنبال کرد.
-ایجاد حس تعلق و رفاقت بین استریمر و بینندگان (شاید حسی مانند فالوورها و اینفلوئنسرها)

به خاطر یک مشت دلار (1)؛ جنگ سرد بین اپیک گیمز و اپل و رمان 1984 جورج اورول

فورتنایت یکی از بازی های پرطرفدار بتل رویال هست و اخیرا به دلیل اینکه شرکت تولید کننده این بازی روش خرید درون بازی رو یه جورایی به نفع خودش تنظیم کرد، اپل این بازی رو از اپ استور حذف کرد. البته بعد تر گوگل پلی هم به این تحریم اضافه شد و فورتنایت رو از پلی استور حذف کرد.
برای همیت هم اپیک گیمز یک تبلیغ ویدئویی جنجالی ساخت و اپل رو به مبارزه دعوت کرد. حالا این که این تبلیغ چی بوده و چه ارتباطی به 1984 و رمان جورج اورول داره رو می تونید از تماشای ویدئو متوجه بشید.
راستی من اسم این سری از محتواها رو “به خاطر یک مشت دلار” گذاشتم! چرا؟
خوب معلومه که اون 30 درصد سهم بازار استورها تو این مسئله خیلی مهم بوده و اصن یه جورایی دعوا سر یه مشت دلاره!!
این ویدئو رو از اینجا می تونید دانلود کنید.

گیم استریم (1)؛ آنچه باید در مورد استریم بازی‌های رایانه‌ای بدانیم!

استریم کردن به معنی انتقال و در اختیار قرار دادن محتوا (ویدئو، صدا، فایل و …) از طریق اینترنت به دیگران است. استریم بازی رایانه ای یا همان گیم استریم به بیان ساده همان بازی کردن یک گیم ویدئویی و نمایش آن برای سایر دنبال کننده ها است. از مهمترین سرویس های استریم می‌شه توویچ و یوتیوب گیمینگ ودر ایران هم آپارات را نام برد. حالا بد نیست موارد زیر رو در خصوص این پدیده اجتماعی فرهنگی نسبتاً تازه وارد بدونیم. مخصوصا اینکه اخیراً یک خبر از شبکه خلیج فارس پخش شد و بعد هم هشتگ “استریمرها-کلاهبردار-نیستند” توسط عده ای تگ شده.

۱. با پایین اومدن سن درگیری گیمرها با گیم، نوجوون ها در دسته مخاطبان اصلی گیم قرار گرفتن. از طرفی خدمات اینترنت و همیشه آنلاین بودن و از طرف دیگه بازی های آنلاین گروهی (بتل رویال ها) راه رو برای مشاهده جمعی گیم های جمعی باز کرده.

2.هر استریمری، استریمر نیست. یعنی بعضیاشون گیمر نیستن، مدل هستن. بعضی هم بیشتر شو می کنن.

3.استریم کردن گیم یه جورایی هنر نمایی کردن گیمر هست برای مخاطب هاش تا در صحنه (یه جورایی تعبیر گری کرافورد) گیم، اجراگری مناسبش رو به رخ بقیه بکشه.

4.حالا اگه این اجرا گری به غیر مهارت استریمر با خریدهای امکانات درون بازی باشه چطور؟ یعنی استریمر خیلی هم مهارت گیمینگ نداره و یه جورایی خرج کردن پول و خریدن امکانات بازی و اسکین و … استریمش رو جذاب میکنه.

5. جذاب شدن گیم استریم بستگی به عوامل دیگه ای مثل لباس و قیافه استریمر و احیاناً ادا و اطوارهایی که در بعضی از دخترا همراه با لباس های نیمه برهنه و یا آرایش و یه جور خاص و صمیمانه صحبت کردن و در بعضی پسرها هم با لباس و موی اسپرت گیمری و به کاربردن کلمات نه چندان مورد پسند اجتماع (+18) هست، داره. (البته بعضی شون)

6. استریمرهای معروف (اینفلوئنسرهای گیمری!) برخیشون و احتمالا همشون! تیم رسانه ای دارن. اگه دقت کرده باشید کلیپ های ساخته شده از اونها به غیر گیم به تبلیغ لباس و هدفون و صندلی گیمینگ و … و انعکاس سبک زندگیشون اشاره داره. پس گیمر بیننده استریم به غیر گیم درگیر شخصیت استریمر میشه. یه چیزایی تو مایه های الگوپذیری.

7.دونیت کردن (حمایت مالی و هدیه) استریمر به نوعی نشان از مجذوب شدن فالوورها و دنبال کننده ها داره. یا حتی کنجکاوی برای مشاهده تمام شدن بازی و یا تماشای بازی جدید. یه حس هیجانی احتمالا مثل حس بیننده های ای اسپورت (ورزش های الکترونیک).

8.همونطور که گفتم بعضی استریمرها اصن دنبال چیز دیگه ای مثل کاسبی هستن. بعضی مدل استریمرهای زن با نشون دادن بدنشون و آرایش غلیظ و خلاصه سواستفاده از گیمرهای نوجوان دنبال کننده شون هستند. البته بعضیشون هم به صورت حرفه ای هنر اجراگری خودشون در صحنه گیم رو پیش میبرن، پس با یه چوب نمیشه همه تیپ استریمر رو زد!

9.سامانه هایی برای نشون دادن زنده بازی کردن گیم ها در خارج و ایران وجود داره. پس هم مخاطب، هم سرویس و هم محتوا برای این مسئله مهیا شده. ساقی و مطرب و می جمله مهیاست…

10.استریمرها یه جورایی سلبریتی های دنیای گیم هستن. همونجور که فضای مجازی دارای سلبریتی های بدرد نخور و بدرد بخور هست، سلبریتی های گیم هم بدرد نخور و بدردبخور دارن منتها بدردبخورهاشون هم فاز خودشون رو دارن چون کلا گیم یه خرده فرهنگ و فاز خودش رو داره (کتاب کرافورد رو ببینید)

11.استریمر کردن یه چیزی هست که برخلاف بقیه اجراها تو بدنه جامعه تحویل گرفته نشده. البته شاید در سال های بعد برنامه هایی مثل عصر جدید بیان و این تیپ استعدادها رو نشون بدن یا حتی شاهد پخش مسابقات زنده ورزش های الکترونیک در شبکه نسیم و امید و ورزش باشیم! خیلی دور نیست همونطور که موسیقی پاپ دور نبود، استندآپ کمدی ها دور نبودن، تلنت ها دور نبودن، برنامه های گیمی مثل بازی ویزیون و کافه پلی ها و … دورنبودن. صبور باشید، داره لوود میشه…

12.به جای اینکه کلا استریمرها رو بزنیم، روی فرهنگ سازی درست مانور بدیم بهتر نیست؟ استریمری یه فرصت هست چون گیمر رو درگیر تولید محتوا میکنه. چی از این بهتر که گیمر به جای مصرف تولید کننده باشه ! (این مسئله رو توی شماره بعدی گیم استریم بیشتر باز می کنم)

13.روی دونیت کردن ها بچه ها رو هوشیار کنیم که جو گیر نشن، مدل استریمرها یه جورایی دنبال جوگیر کردن مخاطب هستن. هر چند مسابقه و جایزه و اینها هم تو پیج هاشون دارن. پس کنار بچه ها آگاه سازی کنیم. البته نه از این تیپ آگاه سازیهای مستقیم و برای دو سه دهه پیش که نوجوون مقاباش گارد میگیره. از اون مدل های غیرمستقیم رفاقتی که بعضیاتون بلد هستید.

 

چرا بازی های ویدئویی/رایانه ای جذاب هستند؟

این سوالی است که احتمالا خیلی تاکنون شنیده ایم. اما پاسخ چیست؟
پاسخ عملی همان است که شما و سایر گیمرهای معمولی تا حرفه ای را پای گیم های ویدئویی می نشاند.
اما پاسخ نظری به این پرسش که گیم ها چه چیزی دارند که مخاطبانشان را مجذوب می کنند به نظر بسیط و متنوع می آید.
من جذابیت این موضوع را به دو دسته گیم های غیر رایانه ای و جذابیت گیم های رایانه ای تقسیم میکنم.
اول) گیم ها به معنای عام و پایه خود جذاب هستند، چرا؟ این را باید در ذات تطبیق پذیر و سرگرم کننده بازی با مغز جستجو کرد و البته از سایر مکانیزم های انسان (این مخلوق عجیب خداوند) غافل نشد.

جایی که مغز و حواس (شما بخوانید دل) هر دو از گیم لذت می برد. حالا از قوانین و چالش های آن یا از یادگیری یک مهارت در آن و یا حتی احساساتی که فقط با مغز درک نمی شوند مانند حس رقابت و کل کل و یا حس اعتماد بنفس و … .
*
البته این مسئله را در سری پست های #قدرت_بازی ببشتر توضیح خواهم داد.
*
دوم) گیم ها به معنای اخیر آن یعنی گیم های رایانه ای. طبیعتا خیلی ها علت جذابیت این دسته از گیم ها را جذابیت توامان صوتی و تصویری و تعاملاتی می دانند. من پاسخ را از یایمون اینجنفلت نقل میکنم:
احساس/فانتزی/روایت/چالش/معاشرت/اکتشاف/بیان/تسلیم و وقت گذرانی

پس یک‌گیم ویدئویی جذاب است چون از همه و یا برخی از عوامل ذکر شده در هر دو دسته برخوردار است. هر چند عوامل بیرونی مانند دیده شدن، درآمد زایی و اشتغال، قمار، دوست یابی و … هم پاسخ های غیرمعقولی به نظر نرسند.

شما چه نظری دارید؟ چه چیزی در بازی ها شما را پای آنها می نشاند؟ 😉🤔

 

شما می توانید این ویدئو را از اینجا دانلود نمایید.

قدرت بازی (1)؛ چرا گیم های ویدئویی این قدر طرفدار دارند؟

قدرت بازی (1)

چرا گیم های ویدئویی این قدر طرفدار دارند؟

تا حالا به این سوال فکر کردید که اگر گیم های ویدئویی یا همان بازی های رایانه ای واقعا فقط یک بازی و وسیله سرگرمی و وقت تلف کردن (وقت گذراندن یا همون اسپند کردن زمان) هستن پس چرا این همه طرفدار دارند؟ آن هم نه فقط در محدوده سنی کودکان. آن هم نه فقط از یک طبقه اجتماعی و یا دارای بضاعت اقتصادی خاص. آن هم نه فقط از یک دسته خانواده های خاص  با سبک زندگی خاص یا غیر خاص. آن هم نه فقط در یک کشور و یا در یک شهر. گیم ها همه جا هستند، فقط کافیه دور و برتون رو خوب نگاه کنید.

*****
وقتی در اطرافتان کاوش می کردید آیا این جملات را هم شنیدید؟

نترس، انجامش بده این فقط یه بازی.

ببین مثله یه بازی بهش نگاه کن و برو سمتش. این جوری باهاش کنار میای.

جدی نگیرش. یه بازی بیشتر نبود.

نتیجه اش خیلی مهم نیست، اون فقط یه بازیه. نباید اینقدر خودت رو ناراحت کنی.

*****

خب آیا ذهن ما هم به مانند تفکر تقطیع شده در مغز بعضی از دیگران؛ بازی را فقط یک کار بدون نتیجه خاصی در نظر می گیرد؟

آیا ذهن ما به بازی به چشم یک قمار نگاه می کند که عدم قطعیت و جوایز حاصل از آن، برایش جذاب است و ذهن را و شاید هم نفس را به طمع می اندازد؟

آیا ذهن ما الگوهای جاسازی شده درون بازی را کشف کرده، با چالش های آن آشنا شده و مهارت های لازم برای حل کردن آن چالش ها را یاد میگیرد و از این یادگیری و حل معما (ذهنی یا فیزیکی) لذت برده و اندروفین ترشح می کند و آن احساس “قیژ” درون دل ما بوجود می آید (همان رعشه هایی که در قسمت پایین ستون فقرات حس می کنیم)؟

آیا ذهن ما در حالت عادی هم به دنبال ساختن مدل های انتزاعی از واقعیت برای تمرین کردن آن هاست تا انجامشان برایش راحت تر شود و گیم هم نوعی از همین انتزاعی سازی هاست (تتریس، بازی های استراتژی، حتی خاله بازی!!)؟

آیا چه …؟

 

به هر حال باید قبول کنیم ذهن ما از انجام بازی لذت می برد، چون کلا ما (یعنی نوع بشر؛ این مخلوق عجیب خداوند) نیاز به سرگرم شدن دارد و به همین دلیل سرگرمی را رها نمی کند. بیایید دور و برمان را بیشتر نگاه کنیم، همه ما با چیزهای مختلفی سرگرم می شویم. با کتاب، شعر، خوردن و نوشیدن، چیپس و پفک، ورزش، انداختن تاس و حتی کار کردن! حتما شنیده اید که کار کردن خود یک جور سرگرمی است و اگر این گونه به کار نگاه کنید از آن لذت هم می برید و اصلا شاید فلسفه “گیمیفیکیشن” همین باشد که “کار تفریح مرد (نوع بشر) است”.

گیم ها فقط یک نوع خاص و البته زیبا از این سرگرمی ها هستند که هم لذت داستان گویی و قصه شنیدن را دارند، هم احساس آگاهی و دانش به مانند کتاب خواندن، هم هیجان فیلم و موسیقی و هم حتی کار کردن و یاد گرفتن یک مهارت. و این نسل آخر آنها یعنی گیم های ویدئویی همه اینها را به لطف یا به جبر تکنولوژی؛ به هوشمندی در کنار هم قرار داده است!

پس دور و برمان را خوب نگاه کنیم تا دلیل این محبوبیت را بیشتر بدانیم. بازی ها و نوع خاص آن گیم ها همه جا هستند چون ما به آن ها نیاز داریم …

ماهنامه پیوست؛ شماره 52؛ ورزشکاران دیجیتال

بعضی چیزها دارای تناقض هستن. یعنی اصلا توی اسمشون هم به ظاهر یک پارادوکس وجود داره. مثلا بازی آموزی یا ورزش های دیجیتال.
شاید این مسئله به این دلیل هست که تعاریف در گذر زمان با توجه به تکامل ابزار تغییر کردن. بگذریم…
ورزش های دیجیتال به ظاهر دارای تناقض هست. البته خود من ای اسپورت رو خیلی ورزش نمی دونم. یعنی قرار نیست هرچیزی که توش رقابت بود ورزش باشه! ای اسپورت حتی اگر موجب بهبود در برخی از ساختارهای مغزی و شناختی و مهارت های فردی و اجتماعی بشه باز هم نیازمند اختصاص زمان زیاد برای نشستن پای سیستم و تمرین هست. خب در این صورت بدن ما چقدر در حال ورجه و وورجه یا همون تحرک فیزیکی و سوخت و ساز هست؟
با این توصیفات از نگاه من که پزشک نیستم ای اسپورت E-sport خیلی ورزش نیست هرچند میتونه خیلی از مهارتهای گیمر رو ارتقا بده و خیلی ها رو پای رقابت دو نفر یا دو تا تیم بشونه. بگذریم…
البته شاید کسی ساعتها پای سیستم باشه و گیم رو برای مسابقات به صورت حرفه ای تمرین کنه و از اون طرف هم نرمش و باشگاه و خلاصه همون ورزش رو داشته باشه، درست مثل افرادی که باشگاه میرن و ساعتها هم پای سیستم مشغول طراحی و برنامه نویسی هستن. بگذریم…
یادمه تازگی های دایرک بود و مسابقات ورزش های الکترونیکی E-sport رو بنیاد با همکاری مجموعه مکعب برگزار کرده بود. اون موقع برای ماهنامه پیوست دست به قلم شدم و شد یادداشتی با نام “ورزشکاران دیجیتال”


شما می توانید این یادداشت را به صورت کامل در شماره 52 ماهنامه پیوست در اینجا دانلود کنید.
بازینگاشت ورزش های الکترونیک که با همکاری من در دایرک تهیه شده بود رو می توانید از اینجا دانلود کنید. قبلا در سایت بارگذاری کرده بودم.

رادیو اقتصاد؛ برنامه رادیویی اقتصاد حوالی فرهنگ با موضوع ظرفیت‌های اشتغال‌زایی صنعت نوپای بازی‌سازی

رادیو اقتصاد و برنامه اقتصاد حوالی فرهنگ دیگر برنامه ای بود که در یازدهمین روز تیرماه سال 1396 در آن حضور پیدا کردم.

در این برنامه در خصوص ظرفیت‌های اشتغال‌زایی صنعت بازی‌سازی صحبت شده است. البته در چند جای دیگر هم من در خصوص اشتغال زایی صنعت بازی یادداشت هایی نوشتم که امیدوارم برای شما مخاطبان گرامی قابل استفاده باشد.

فایل های صوتی این برنامه از طریق لینک‌های زیر قابل دریافت است:

بخش اول

بخش دوم

 

پژوهش خبری صدا و سیما؛ مزایا و معایب بازی‌های اکشن

بازی های اکشن یکی از قدیمی ترین و محبوب ترین ژانرهای بازی های ویدئویی است. خیلی از والدین بازی های رایانه ای رو به ماشین بازی یا تفنگ بازی می شناسن. شاید ذهن خیلی از اونها از ژانر اکشن فقط اکشن اول شخص تیراندازی هست و بس!

به هر حال بازی های اکشن همونطور که از اسمشون هم برمیاد بازیهایی هستن که پرجنب و جوش هستن. بازیهایی که انگار هیجان بیشتری رو به گیمرها تزریق می کنند.

شما می تونید این گزارش پژوهشی رو از اینجا دانلود و مطالعه کنید.