گیم استریم (2)؛ چرا استریمر می‌شویم و چرا استریمرها را دنبال می‌کنیم؟


از آنجایی که پدیده استریمری چند وقتی است که موردی خاص در جامعه گیمرها شده پس؛ من هم در سری پست های “گیم استریم” به این مسئله می پردازم. در قسمت دوم به سراغ “علل گرایش به استریمر شدن و استریم دیدن” رفته ام.
برخی به تماشای بازی فوتبال می روند، ما هم گیم استریم ها را تماشا می کنیم. برخی دیگر به سینما می روند؛ ما هم به توئیچ و یوتیوب و آپارات می رویم. برخی روی صحنه تئاتر به اجراگری می پردازند و ما هم پشت سیستم بازی خودمان؛ اجراگری می کنیم.
علل گرایش به استریمر شدن:
– معروف شدن (شهرت)
– پولدار شدن (ثروت)
– نشان دادن مهارت به دیگران
– اثبات خود به دیگران و اعلام حضور
– فعالیت اجتماعی؛ اجتماعی شدن (انسان مدنی بالطبع است)
– جدی گرفته نشدن در میان خانواده و جامعه و گرایش به خرده فرهنگ و کامیونیتی گیمرها
– کمک به صنعت گیم کشور
– کمک به سایر گیمرها برای تجربه (دیدن گیم پلی) بازیهایی که امکان باز یکردنشون رو ندارن
– هنرنمایی (گیمینگ، نریتیو، تدوین ویدئو)
– سرگرم کردن بقیه
علت تماشای استریم ها و دنبال کردن استریمرها:
– سرگرم شدن ؛ هر کدام از انسان ها با یک چیزی سرگرم می شوند. برخی برای دیدن فوتبال به استادیوم می روند، برخی برای تماشای فیلم به سینما می روند و برخی هم برای تماشای گیم به توییچ و یوتیوب و آپارات!
– احساس تعلق به کامیونیتی گیم مانند حسی است که طرفداران یک تیم فوتبال دارند.
– یادگیری گیمینگ بهتر
– کنجکاوی در مراحل یا بازی های جدید
– جذابیت بیشتر تماشای پلی دادن استریمر در حالی که مخاطب بیننده خود هم امکان و توانایی بازی با همان گیم را دارد. مانند تماشای فوتبال توسط یک فوتبالیست آماتور یا حرفه ای دیگر.
– اعلام موجودیت (ما هم هستیم)
– در جستجوی هویت یا هویت هایی شبیه به خود
– طنازی ها موجود در دل کار بینندگان را پای استریم ها می نشاند. به نوعی شاید بتوان مفهوم “نوپیدایش” ، “میان رسانه ای بودن” و “گیمینگ فراگیر” در مطالعات بازی را هم اینجا دنبال کرد.
-ایجاد حس تعلق و رفاقت بین استریمر و بینندگان (شاید حسی مانند فالوورها و اینفلوئنسرها)